News

جمعه, 06 مارس 2020 / Published in دسته‌بندی نشده

معمولا در تولید پلی یورتان‌ها از چهار نوع پلی‌ال کلّی زیر استفاده می‌شود:

1- پلی‌اتر پلی‌ ال
این مواد از واکنش اپوکسیدهایی مانند اتیلن اکسید یا پروپیلن اکسید در حضور یک کاتالیست بدست می‌آیند. این کاتالیست معمولا یک باز قوی مانند پتاسیم هیدروکسید است. پلی‌اتیلن گلایکول و پلی‌پروپیلن گلایکول از دسته پلی‌اتر دی‌ال‌ها هستند. تری‌ال‌هایی با جرم مولکولی پایین نیز موجود می‌باشند که بر پایه گلیسرین هستند و از پروپیلن دی‌اکسید و یا اتیلن دی‌اکسید و یا ترکیبی از هر دو تشکیل شده‌اند.

۲- پلی‌استر پلی‌ ال
پلی‌استرها از واکنش دی‌ال‌ها و دی‌کربوکسیلیک اسیدها تشیل می‌شوند. به عنوان مثال می‌توان واکنش میان فتالیک اسید و دی‌اتیلن گلایکول را نام برد. همچنین الکل‌های گیاهی اغلب دارای گروه های استری می‌باشند.

پلی‌استر پلی‌ال
3- پلی‌کربنات پلی‌ ال
پلی کربنات‌ها دسته‌ای از پلیمرهای ترموپلاستیک هستند که در ساختارشان گروه کربنات دارند. پلی‌کربنات‎ها به عنوان موادی مقاوم و مستحکم در فرایندهای مهندسی به کار برده می‌شوند. همچنین در برخی موارد بسیار شفّاف هستند. ماده اصلی پلی کربنات‌ها از واکنش میان بیس فنول نوع A و فسژن (COCl2) تولید می‌شود. واکنش کلّی را می‌توان به صورت زیر نمایش داد:

 همچنین امروزه پوشش‌های پلی‌کربنات به شدت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. از جمله مزیت‌های پوشش پلی‌کربنات به جای شیشه هزینه کمتر و نیز وزن سبک‌تر آن می‌باشد، همچنین مقاومت بالای آن نسبت به پلاستیک باعث تقاضای روزافزون آن به عنوان پوشش در صنعت گلخانه گردیده است. پوشش پلی‌کربنات اغلب جهت پوشش قسمت‌های جلو، عقب و نیم دایره‌های مربوطه و یا کناره‌ها و سقف گلخانه درصورت تقاضای مشتری درنظرگرفته می‌شود. ورق‌های پلی‌کربنات جایگزین مناسبی برای شیشه بوده و باعث صرفه جویی در انرژی می‌شوند. بطوری‌که در تابستان از ورود گرما به داخل جلوگیری کرده و در زمستان مانع خروج و هدر رفتن گرمای داخل می‌شوند.

به طور خلاصه می‌توان سایر کاربردهای آن را به صورت زیر مطرح کرد:

ساختمان سازی – صنعت حمل و نقل – کاربردهای شیشه – عملکرد شیشه ایمنی – پنجره سقفی- گنبدهای تزیینی و اتاقک سازی – استادیوم‌های فضای باز یا بسته – پوشش استخر – پوشش گلخانه – پوشش نورگیری انبارها و …

4- پلی‌کاپرولاکتون پلی‌ ال
این ماده یک پلی‌استر زیست تخریب پذیر است. دمای ذوب و دمای انتقال شیشه‌ای آن به ترتیب ۶۰ و ۶۰- درجه سانتی گراد است. بیشترین استفاده این ماده در تولید پلی‌‌یورتان است. این پلیمر معمولاً به رزین‌ها افزوده می‌شود که منجر به بهبودی خواص فرایندی و خواص نهایی آن‌ها می‌شود. این ماده در یک واکنش پلیمری حلقه باز در حضور یک کاتالیزور مانند استانوس اکتات[1](نوعی کاتالیزور قلع) انجام می‌گیرد.

جمعه, 06 مارس 2020 / Published in دسته‌بندی نشده

1- فوم‌های انعطاف پذیر

در تهیه این دسته از فوم‌های پلی‌یورتان دو روش رایج وجود دارد:

الف)ترکیب پلی‌اتر پلی‌ال با تولوئن دی‌ایزوسیانات[1]برای تولید اسفنج[2] بر روی خطوط تولید پیوسته(سیستم تذریق کنترل اتوماتیک[3] و کانوایر[4]) بیشتر برای فوم ها و اسفنج های پلی‌یورتانِ مصارف مبلمان خانگی و اداری، و همچنین به منظور تولید فوم‌های غالبی گرم پلی‌یورتان برای صندلی خودرو و صندلی(که البته به دلیل سمّی بودن ماده تولوئن دی‌ایزوسیانات امروزه به ندرت مشاهده می‌شود.)

ب)ترکیب پلی‌اتر پلی‌ال با پلیمریک متیلن دی‌فنیل دی‌ازوسیانات[5] برای تولید فوم‌های قالبی سرد به منظور استفاده در صندلی وسایل نقلیه و مبلمان‌ها.

2- فوم‌های و قطعات سخت

ترکیب پـلی‌استرپلی‌ال با پلیمـــریک متیلن دی‌فنیل دی‌ایزوسیانات که در حضور عوامل فوم‌زا منجر به تولید فوم‌ های سخت پلی‌یورتان می‌شوند که به عنوان عایق‌های حرارتی و صوتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. البته از ترکیبات اتری نیز می‌توان به این منظور استفاده کرد.

3- انواع دیگر ترکیبات یورتانی شامل موارد زیر می شود:

زیره‌های کفش پلی‌یورتان بر پایه‌های پلی‌اتری و پلی‌استری برای مصارف مختلف، ترکیبات ترموپلاستیک الاستومری پلی‌یورتان[6]. فوم‌های حافظه‌‎دار پلی‌یورتان با فرمولاسیون، و ترکیبِ ساختار‌های خاص پلی‌ال با یکدیگر.

جمعه, 06 مارس 2020 / Published in دسته‌بندی نشده

پلی‌یورتان را اوّلین بار اوتو بایر[1] در سال ۱۹۳۷ در آلمان کشف کرد و بعد از آن این مواد با داشتن خواص ویژه پیشرفت بسیار زیادی را در انواع صنایع جهان داشتند. پلی‌یورتان(PU) نام عمومی پلیمرهایی است که دارای پیوند یورتانی می‌باشند.

این مواد(پلی‌یورتان‌ها) دسته بـزرگی از ترکیبات پلیمـری الاستیک هستند که از واکنشی افزایشی و گرمازا میان یک عامل پلی‌الی(مانند پلی‌اتر‌پلی‌ال[2] یا پلی‌استر‌پلی‌ال[3] و یا یک ترکیب دارای هیدروژن فعّال) با یک ترکیب ایزوسیاناتی[4] با حداقـل دو گروه عاملی ایزوسیاناتی(مانند TDI[5]، [6]MDI و [PMDI[7) به‌وجود می‌آیند. با تغییر در ساختار این عامل‌های الکلی و ایزوسیاناتی میتوان به پلیمرهایی با گستره وسیعی از خواص مکانیکی و حرارتی رسید که در کاربرد های مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند.

ترکیبات پلی‌یورتانی از دسته‌ی پلیمرهای با خواص بالا و گران قیمت می‌باشند که در انواع مختلف فوم‌های انعطاف پذیر[8] در خواص و کاربرد‌های مختلف مانند صنعت مبلمان و صندلی، فوم‌های سخت[9] در قالب ساندویچ پنل[10] که به عنوان عایق حرارتی و صوتی مورد استفاده قرار می‌گیرند، فوم‌های حافظه دار[11] در صندلی‌های وسایل نقلیه زمینی و هوایی مدرن، چسپ، رنگ و سیستم‌های پوششی[12] پلی‌یورتان، زیره‌های کفش پلی‌یورتان(از جمله ترکیباتی که خواص ترموپلاستیک الاستومرها[13] را از خود نشان می‌دهند) و اسپره[14]‌های پلی‌یورتان که عمدتاٌ به عنوان عایق کاربرد دارند، و یا کاربرد‌های دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرند.

پلی یورتان به اختصار به صورت PUR نوشته می‌شود و نوشتار تجاری آنPU است. پلی‌یوروتان را به روش رشد مرحله‌ای(Step growth)، با واکنش یک مونومر دارای حداقل دو گروه ایزوسیانات با مونومری که حداقل دو گروه هیدروکسیل دارد در حضور کاتالیزر، تهیه می کنند. پلی یورتان دارای خواصی نظیر ترموست[15] بودن، استحکام بالا، سختی و دانسیته مناسب است، اما جامدی به شدت اشتعال‌پذیر می باشد. اولین پلی یورتان، از واکنش دی‌ایزوسیانات آلیفاتیک با دی‌آمین بدست‌آمد.

جمعه, 06 مارس 2020 / Published in دسته‌بندی نشده

کلمه پلیمر از کلمه یونانی Poly به معنی چند و Meros به معنای واحد به وجود آمده‌است. در این میان ساختمان پلیمرها با مولکولهای بسیار دراز زنجیر گونه با ساختمان فلزات کاملاً متفاوت است. این مولکول‌های بلند از اتصال و بهم پیوستن هزاران واحد کوچک مولکولی مرسوم به مونومر[1] تشکیل شده‌اند. مواد طبیعی مانند ابریشم، لاک ، قیرطبیعی، سلولز ناخن و… دارای چنین ساختمان مولکولی هستند.

البته تا اوایل قرن نوزدهم میلادی توجه زیادی به مواد پلیمری نشده بود، بومیان آمریکای مرکزی از برخی درختان شیرابه‌هایی استخراج می‌کردند که شیرابه بعدها نام لاتکس[2] به خود گرفت. در سال 1829، دانشمندان متوجه شدند که در اثر مخلوط کردن لاتکس طبیعی با سولفور و حرارت دادن آن ماده‌ای قابل ذوب ایجاد می‌شود که می‌توان از آن محصولات مختلفی نظیر چرخ ارابه یا توپ تهیه کرد. در سال 1909 میلادی فنل فرمالدئید موسوم به باکلیت ساخته شد که در تهیه قطعات الکتریکی، کلیدها، پریزها و وسایل، مصرف زیادی دارد.

پلیمرها را بنابر خصوصیات مختلفی در چندین دسته طبقه بندی می‌کنند:

در یک طبقه‌بندی پلیمرها را به دو دسته طبیعی و مصنوعی تقسیم‌بندی می‌کنند.

پلیمرهایی را که از مواد طبیعی مانند نشاسته، لاستیک صنعتی، سلولز و کائوچو به دست می‌آید پلیمر طبیعی می نامند.

همچنین پلیمرهایی را که از آمیختن مولکول‌های کوچک(مونومر) و تبدیل آن‌ها به مولکول‌های بزرگ‌تر به دست می‌آید پلیمر مصنوعی می‌نامند.

در دسته‌بندی دیگری پلیمرها را بر اساس ساختار به سه دسته خطی، شاخه‌دار و شبکه‌ای تقسیم بندی می‌کنند.

همچنین پلیمرها را بر اساس آرایش‌یافتگی زنجیرها، چیدمان مونومر در زنجیرها و مکانیسم پلیمریزاسیون نیز تقسیم‌بندی می‌کنند.

TOP